انارسرخ

بچه که بودم دختر زرنگی بودم.

نمره هام همه خوب بود (البته سال سوم معلممون بدش می اومد ازم معدلم شد18)

معدل اول20 دوم20 چهارم و پنجم بالای 19و80-90.

راهنمایی هم خوب بودم معدل 3 سالم 19 به بالا بود.

(دخترای فامیل برای درس ریاضی می اومدن پیش من حتی.)

رفتم دبیرستان اول شدم18 دوم شدم17 سوم شدم15 پیش که هیچی معدل دیپلمم دهه.

توی دبیرستان دوم و سوم معلم هر چی میگفت نمیفهمیدم دوستام توضیح میدادن نمی فهمیدم هرچی دقت می کردم حواسم رو جمع میکردم فایده نداشت.

هرچی به خودم می گفتم باید بخونی فرقی نمیکنه کی هستی,اگر دانشگاهم نخوای بری باید یه معدلی بگیری که فردا سرت رو جلو بچه هات بتونی بالا بگیری.

فایده نداشت که نداشت.ذهنم قفل کرده بود.پیشم همینطوری بود 

درس دیفرانسیل معلممون خیلی تیکه مینداخت مستقیم نه ولی خوب منم سه سال بود شده بودم جزء شاگردای مستمر آزاد.

با خودم میگفتم من باید از این درس نمره خوب بیارم تمام مخم رو میزاشتم روش وقتی می خواستم بخونم اما فایده نداشت نمی فهمیدم.

بعضی چیزا رو موقع امتحانات آخر سال متوجه شدم. از وسط سال به بعد خودم رو رها کردم .گفتم بزار هر چی دلش می خواد بگه من که سعیم رو کردم.

آخر اون درسو افتادم با تک ماده قبول شدم.

الآنم همونطوری شدم.

مشکل بزرگم قفل شدن مخمه.